Volgen Volgen

In januari was ik samen met één van onze kinderen op bezoek bij onze zoon in Egypte. We verbleven daar in een luxe hotel aan de Rode Zee. Vanaf het hotel liep je direct de woestijn in. Daar maakten we regelmatig een wandeling. Tijdens die wandelingen moest ik vaak denken aan het volk Israël dat 40 jaar lang door de woestijn moest zwerven, onderweg naar het Beloofde Land.
Tijdens onze laatste dag in Egypte gingen we echter niet de woestijn in, maar besloten we om het water op te zoeken en te gaan duiken. Daar moesten we natuurlijk eerst goed op voorbereid zijn, dus kregen we de juiste kleding en duikuitrusting aangemeten en uitleg over het duiken; de manier van ademhalen door de zuurstofcilinder en de gebaren die je onder water gebruikt om met elkaar te communiceren. En daarna was het tijd om het water in te gaan.
Om eerlijk te zijn, vond ik dat toch best spannend.  Nooit eerder had ik dit gedaan en je beseft dat je afhankelijk bent van de goede uitrusting en de kennis van de duikinstructeur om veilig een uur onder water te kunnen blijven.  Eenmaal onder water kreeg ik het toch wat benauwd en bracht me de woorden van de duikinstructeur in herinnering om diep in te ademen en heel rustig uit te ademen. Met een teken van zijn hand vroeg hij me of het goed met me ging en ik  liet hem weten dat ik in orde was.
Hij bracht ons naar een steiger onder water waar we ons vast konden houden, net zolang tot we gewend waren aan het ademhalen door het duikmasker heen. Gespannen hield ik de instructeur in de gaten, vastbesloten om hem geen moment uit het oog te verliezen.
Toen we onze ademhaling onder controle hadden gaf de instructeur aan dat we mochten gaan zwemmen. Hij wees ons de weg en langzaam verdween de spanning en genoten we onder water van Gods prachtige schepping.  Het was een genot om daar onder water het koraal te zien, met allerlei vissen in alle kleuren en maten. Indrukwekkend. En al zwemmend dacht ik vol verwondering: Hoe groot bent U, Heer! Hoe mooi en bijzonder heeft U dit alles gemaakt.  Al die kleuren daar diep in het water, op plaatsen waar je normaal als mens niet zou komen, wat een voorrecht dat we daarvan mochten genieten. 
Maar tegelijk besefte ik daar onder water ook: zoals ik nu die duikinstructeur volg en hem vertrouw dat hij me goed zal leiden om straks weer veilig boven water te komen, zo is eigenlijk ook het leven van een christen.  We volgen Jezus om straks veilig bij de Vader Thuis te mogen komen. En zoals ik nauwgezet mezelf de instructies van de duikinstructeur in herinnering riep en stap voor stap opvolgde, om te kunnen genieten van al dat moois onder water; zo zouden we dat als gelovigen toch ook moeten doen met de richtlijnen die God ons gegeven heeft voor ons leven op aarde.  Om zo het leven dat God ons gegeven heeft in dankbaarheid te kunnen genieten.

Ariane Kuijvenhoven
terug